ระดับความเสี่ยงด้้านไฟป่าและหมอกควัน

ความเปราะบาง 1. เป็นภัยที่เกิดจากธรรมชาติ เช่น ฟ้าผ่า กิ่งไม้เสียดสีกัน ก้อนหินกระทบกัน แสงแดดตกกระทบผลึกหิน แสงแดดส่องผ่านหยดน้ำ เป็นต้น 2. ประชาชน/ชุมชนในพื้นที่ขาดความรู้ในการป้องกันและรับมือภัยจากไฟป่า 3. ประชาชนขาดจิตสำนักและประมาทในการทำกิจกรรมที่เสี่ยงต่อการเกิดภัยจากไฟป่า ความล่อแหลม 1. ประชาชนในพื้นที่มักเก็บหาของป่าอันเป็นสาเหตุให้เกิดภัยจากไฟป่า ได้แก่ ไข่มดแดง เห็ด ใบตองตึง ไม้ไผ่ น้ำผึ้ง ผักหวาน และไม้ฟืน การจุดไฟส่วนใหญ่เพื่อให้พื้นป่าโล่ง เดินสะดวก หรือให้แสงสว่าง ในระหว่างการเดินทางผ่านป่าในเวลากลางคืน หรือจุดเพื่อกระตุ้นการงอกของเห็ด หรือกระตุ้นการแตกใบใหม่ของผักหวานและใบตองตึง หรือจุดเพื่อไล่ตัวมดแดงออกจากรัง รมควันไล่ผึ้ง หรือไล่แมลงต่างๆ ในขณะที่อยู่ในป่า 2. ประชาชนในพื้นที่มักเผาไร่เพื่อกำจัดวัชพืช หรือเศษซากพืชที่เหลืออยู่ภายหลังการเก็บเกี่ยว เพื่อเตรียมพื้นที่เพาะปลูกในรอบต่อไป โดยปราศจากการทำแนวกันไฟและปราศจากการควบคุมไฟ จึงลามเข้าป่าที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง 3. ประชาชนเข้าไปพักแรมในป่าและก่อกองไฟแล้วลืมดับ หรือทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นป่า